Skuteczność obróbki wibrościernej zależy od trzech dopasowanych do siebie elementów: kształtki (medium), płynu technologicznego oraz - jeśli proces tego wymaga - dodatków. Błąd w doborze któregokolwiek z nich oznacza gorszy efekt końcowy, dłuższy czas procesu albo problemy z separacją detali od medium.
| Parametr | Wpływ na proces |
| Typ | Skład kształtki (ceramika, tworzywo, stal) decyduje o wydajności szlifowania i efekcie na powierzchni detalu. |
| Kształt | Musi być dopasowany do geometrii detalu, żeby dotrzeć do wszystkich powierzchni i nie blokować się w otworach czy wgłębieniach. Kształty kanciaste działają bardziej agresywnie niż zaokrąglone. |
| Rozmiar | Większe i cięższe kształtki dają intensywniejsze szlifowanie, ale bardziej chropowatą powierzchnię. Mniejsze - odwrotnie. |
| Separacja | Kształtka musi różnić się rozmiarem od detalu na tyle, żeby dało się je rozdzielić po procesie (przesiewanie, separacja magnetyczna dla detali ferromagnetycznych, separacja odwrotna gdy medium jest większe niż detal). |
Wybierasz między kształtkami ceramicznymi a tworzywowymi? Ceramika sprawdza się przy intensywniejszym szlifowaniu, tworzywo - przy delikatniejszej obróbce i detalach wrażliwych na uszkodzenia.
Zadaniem płynu jest utrzymanie czystości powierzchni kształtki i detalu oraz stabilności całego procesu. Dobór płynu zależy od materiału detalu, rodzaju procesu, oczekiwanych właściwości (np. ochrona antykorozyjna, odtłuszczanie) oraz celu obróbki. Płyny w formie płynnej są najwygodniejsze w dozowaniu i najczęściej stosowane w nowoczesnych systemach - w obiegu otwartym lub w obiegu zamkniętym. Płyny sypkie (proszkowe) stosuje się głównie przy specjalnych zastosowaniach, np. przy szokowym odtłuszczaniu lub czyszczeniu medium.
|
Nie jesteś pewien, który dobór będzie właściwy dla Twojego detalu? Napisz do nas: mzalewski@topzal.com.pl — pomożemy dobrać kształtkę, płyn i dodatki do Twojego procesu. |
Nie zawsze - ceramika jest bardziej agresywna i lepiej sprawdza się przy intensywnym szlifowaniu, tworzywo jest łagodniejsze i częściej wybierane przy detalach delikatnych lub wymagających wyższego połysku bez nadmiernego usuwania materiału.
Obieg otwarty (świeża woda) sprawdza się przy mniejszej skali produkcji lub wysokich wymaganiach czystości. Obieg zamknięty (recyrkulacja) pozwala na znaczące oszczędności zużycia wody i płynu, ale wymaga dodatkowych środków (np. flokulantów i biocydów) do utrzymania stabilności procesu.
Nie - podstawowy proces działa na kształtce i płynie. Dodatki (odpieniacze, ochrona antykorozyjna, biocydy) stosuje się w konkretnych sytuacjach: nadmierne pienienie, wymóg dodatkowej ochrony powierzchni, albo systemy recyrkulacji wody wymagające dłuższej stabilności.
Wstecz